Netentcasinos.com is een onafhankelijke website en is op geen enkele wijze verbonden aan NetEnt AB Games Software Company, www.netent.com

Britse Casino Licentie

De Gambling Act van 2005 is verantwoordelijk voor de modernisering van de Britse gokindustrie. De moderne benadering omvatte onder andere een nieuw licentiesysteem dat erop gericht is zowel spelers als exploitanten te beschermen.

Geschiedenis Britse gokindustrie

Gokken is een activiteit die al eeuwenlang geliefd is bij mensen! Hetzelfde geldt natuurlijk voor de Britten. Alle vormen van kansspelen waren legaal tot 1541. Dit jaar voerde de Engelse regering echter de Unlawful Games Act 1541 in die vrijwel alle vormen van gokken illegaal maakte.

Een interessant feit is dat het land de wet nooit echt handhaafde. Het betekende echter wel dat gokschulden niet via een gerechtelijke procedure konden worden geïnd.

In 1567 richtte koningin Elizabeth de nationale openbare loterij van Engeland op. Engeland gebruikte de inkomsten om de havens te herstellen. In 1569 werden prijzen uitgereikt waarbij spelers hun geld terug kregen na een renteloze lening.

De Nationale Loterij

In latere decennia verkocht de overheid de rechten voor lotenverkoop aan makelaars. Ze huurden agenten en zogeheten “runners” in om de loten te verkopen. Niet veel mensen konden zich een loterijticket veroorloven, dus verkochten de makelaars hen een deel van een lot. In principe niet anders dan we vandaag de dag nog steeds doen bij de Staatsloterij.

Engelse loterijen liepen meer dan 250 jaar, maar het was in 1826 dat de regering, onder constante druk, definitief voor één Nationale Loterij koos.

Ondertussen paste het land de kansspelwetten aan in 1710, 1728, 1738, 1739 en 1744 met een focus op financiële zekerheden, illegale loterijen en verschillende populaire gokspellen.

In de 18e eeuw waren het de paardenraces die aan populariteit wonnen. De beter opgeleide gokkers richtten zich op racen. De telegram bleek efficiënt in het verspreiden van informatie over de paardenraces door het hele land. Dit had een gigantische stijging van racetracks tot gevolg en het aantal actieve paardenraces verdubbelde tussen 1837 en 1869.

De Gaming Act 1845 werd goedgekeurd door het parlement van het Verenigd Koninkrijk en legaliseerde behendigheidsspelen, maakte valsspelen een misdaad en vereenvoudigde de regulering van gokhuizen. De belangrijkste bepaling van de wet was om een weddenschap onafdwingbaar te achten als een wettelijk contract.

Wedkantoren

Rond 1850 had Londen ongeveer 150 wedkantoren. Nieuwe wetten maakten dergelijke wedkantoren illegaal waardoor de gokactiviteiten zich naar de straten en de pubs verplaatste.

Ondanks nieuwe gokwetten in 1853, 1854, 1874 en 1906, bleven gokbedrijven populair in Groot-Brittannië. Casino’s zagen het licht tijdens het Victoriaanse tijdperk en de kansspelwetgevingen waren gericht op dergelijke bedrijven in een poging om gokken tegen te gaan.

De Racecourse Betting Act van 1928 regelde het wedden op paardenraces, terwijl de Betting and Lotteries Act van 1934 de verantwoordelijkheid op zich nam voor de windhonden.

Gokken in Groot-Brittannië tijdens de Tweede Wereldoorlog

De Tweede Wereldoorlog zorgde ervoor dat gokken tussen 1939 en 1945 aan populariteit verloor. Het moment voor anti-gokorganisaties om de noodsituatie te gebruiken om legale gokactiviteiten tegen te gaan.

Kort daarna draaide de regering de situatie weer terug. Het was de regering die merkte dat gokken een noodzakelijke psychologische uitlaatklep was. Zeker in een tijd van zeer beperkte vrijetijdsmogelijkheden.

Dit leidde dan weer tot de introductie van voetbalpools, maar ook tot een toename van illegale bookmakers. De toename van voetbalpools werd uiteindelijk belast via de Pool Betting Duty van 1947

Wedkantoren en casino’s

Het einde van de Tweede Wereldoorlog zag ook een hoogtepunt qua windhondenraces. Het publiek begon echter af te nemen met de opening van de wedkantoren in 1961. Als gevolg daarvan introduceerde Groot-Brittannië de Betting and Gaming Act 1960 die ook casino’s legaliseerde.

Gokken in Groot-Brittannië gebeurt al honderden jaren. Ondanks het feit dat het verboden was tot 1960, toen het land zijn eerste Betting and Gambling Act introduceerde. Deze wetgeving werd vervangen door de Gambling Act 1968.

In de jaren tachtig is gokken big business in Groot-Brittannië. Wedkantoren zijn inmiddels in elke winkelstraat te vinden. Bingo is een populaire vorm van gokken geworden waarbij bingozalen de overbodige bioscopen gingen bezetten.

De meeste nationale kranten bieden een raceservice terwijl ze nieuws over voetbalpools aanbieden en zelfs hun eigen loterij exploiteren. De Britten zagen hun regering in 1994 de Nationale Loterij oprichten.

Gambling Act 2005

Niet dat de Britten zich er iets van aantrokken, maar gokken was in eerste instantie verboden. Tot in 1960 de eerste kansspelwetgeving in het leven werd geroepen.

Het was de Betting and Gambling Act die verantwoordelijk was voor de regulering van de kansspelmarkt in het Verenigd Koninkrijk. Tot deze in 1968 werd vervangen door de Gaming Act 1968.

Deze laatste wetgeving leidde uiteindelijk naar de huidige regelgeving bekend onder de naam Gambling Act 2005. Tot de dag van vandaag is deze regelgeving verantwoordelijk voor de gehele kansspelmarkt. Dus ook de loterijen, bingo, casino’s, gokautomaten en de kansspelen op afstand.

Kansspelcommissie

Tot de Kansspelautoriteit in Nederland werd geïntroduceerd, vielen de kansspelen in ons land onder de Kansspelcommissie.

Ditzelfde is nog steeds het geval in het Verenigd Koninkrijk. De Kansspelcommissie heeft de gehele gokindustrie onder zijn hoede. Daarbij is het vooral verantwoordelijk de houders van een Brits casino licentie streng te controleren. Dit om de markt in zijn geheel af te schermen voor witwaspraktijken, maar ter bescherming van minderjarigen en kwetsbare spelers.

Online kansspelmarkt

Tot dusver staat de Gambling Act 2005 gokken, wedden en deelname aan loterijen toe gecontroleerd door de Kansspelcommissie. Een liberaal regime ten opzichte van de iGaming industrie in het land staat niet alleen licentiehouders toe online kansspelen aan te bieden aan meerderjarige Britten, maar ook die aanbieders met een licentie in andere iGaming jurisdicties zoals vermeld op de zogeheten “witte lijst”, net als licentiehouders in jurisdicties binnen de Europese Economische Ruimte (EER).

Dit liberale regime ten opzichte van buitenlandse aanbieders stelt de exploitanten in staat reclame te maken gericht op Britse spelers, terwijl de belastingen ten goede komen aan het land waar de licentie is verkregen. De Gambling Act 2005 verbied buitenlandse exploitanten, voorzien van een geldige vergunning elders in een EER of “witte lijst” jurisdictie, dus niet om spelers uit het Verenigd Koninkrijk te aanvaarden. Echter zal dit liberale regime, en daarmee ook de “witte lijst”, komen te vervallen wanneer de Gambling (Licensing & Advertising) Bill wordt ingevoerd.

Op dit moment wacht de nieuwe regelgeving op de goedkeuring van het Lagerhuis.

De Gambling (Licensing & Advertising) Bill

Op het moment dat de Gambling (Licensing & Advertising) Bill wordt ingevoerd, welke in december 2012 werd gepubliceerd, wordt ook een nieuw licentiesysteem voor iGaming bedrijven ingevoerd. Vanaf dat moment moeten de aanbieders van online kansspelen binnen het Verenigd Koninkrijk in het bezit zijn van een geldige vergunning en zal ook belasting moeten worden afgedragen aan het Verenigd Koninkrijk.

Onetime Magazine
X